Scouts steken handen uit de mouwen op natuurbegraafplaats in Twekkelo
Het klinkt als een gekke combinatie: een scoutingopkomst op een begraafplaats. Op zaterdag 11 april verzamelen de scouts in hun beige blouses zich toch op de parkeerplaats van natuurbegraafplaats Christinalust voor een opkomst. Met werkhandschoenen aan en een schop in de hand lopen ze in een lange stoet naar de ceremoniezaal.
De schoppen worden buiten tegen de muur gezet. Schoenen worden even uitgeklopt. De scouts nemen plaats in drie rijen. Een beetje onderuitgezakt kijken ze rond. In de zaal heerst een natuurlijke rust. Met uitzicht op de Twekkelerplas worden de kinderen welkom geheten door Florian en Sylvia, de beheerders van het terrein.
Natuurbegraafplaats Christinalust
Christinalust is een natuurbegraafplaats in Twekkelo. Het is een relatief nieuwe plek waar overledenen kunnen rusten en maakt deel uit van Natuurbegraafplaatsen Nederland. Sinds kort is het eeuwenoude landgoed opengesteld voor publiek. Het is zowel een plek voor een laatste rustplaats als een plek om op zaterdagmiddag een rondje met de hond te lopen. Hier staan geen stenen graftekens, maar liggen houten schijven op de grond. Alles is erop gericht om de natuur zoveel mogelijk haar gang te laten gaan.
Handen uit de mouwen
De scouts gaan hier geen hike lopen. De mouwen worden opgestroopt: tijd om in de natuur te werken. Er is namelijk een plaag op het terrein: de Japanse duizendknoop. Deze exoot heeft hier geen natuurlijke vijanden en woekert daardoor over het gebied.
In tweetallen gaan de scouts aan de slag. De schoppen gaan de grond in en al snel vinden ze de wortels van de plant. Die moeten volledig uit de grond worden getrokken. Al snel ontdekken scouts Floris en Liam hoe ze de juiste wortels herkennen: de wortels die gemakkelijk afbreken, zijn die van de Japanse duizendknoop.
De wortels worden in emmers verzameld. Zodra een emmer vol is, wordt deze geleegd in de grote aanhanger tegenover het bosje. De scouts werken gestaag door en in de aanhanger ontstaat langzaam een groeiende berg wortels.
De beloning
Hoe meer gaten er in de grond verschijnen, hoe dorstiger de scouts worden. Gelukkig komen de hulptroepen eraan in een golfkarretje, met flessen drinken, een echte dorstlessers. Nadat de gaten zijn gedicht, kijken de scouts tevreden naar hun versnapering: een verfrissend waterijsje.
Als de schoppen weer in de achterbak van de auto liggen en alle spullen zijn opgeruimd, blijkt het toch geen gekke combinatie te zijn: een scoutingopkomst op een begraafplaats.
